Fas’ın kuzeybatısındaki Atlantik Okyanusu kıyısında bulunan bu alan, Arap-Müslüman geçmişi ile Batı modernizmi arasındaki verimli bir alışverişin ürünüdür. Yazılı şehir, 1912’den 1930’lara kadar Fransız Protektorası altında tasarlanan ve inşa edilen yeni şehri, kraliyet ve idari alanları, yerleşim ve ticari gelişmeleri ve Jardins d’Essais botanik ve eğlence bahçelerini de kapsar. Ayrıca şehrin 12. yüzyıla dayanan eski kısımlarını da kapsar. Yeni şehir, 20. yüzyılda Afrika’da inşa edilen en büyük ve en iddialı modern kentsel projelerden biri ve muhtemelen en eksiksiz olanıdır. Eski kısımlar arasında Hasan Camii (1184’te başlamıştır) ve Muvahhid halifeliğinin büyük başkenti için projenin hayatta kalan tek parçaları olan Muvahhid surları ve kapıları ile 17. yüzyıldaki Mağribi veya Endülüs prensliğinden kalan kalıntılar yer almaktadır.

Rabat, 20. yüzyılın başında Protektora döneminde tasarlanmış bir başkente tanıklık ediyor. Proje, modernist şehir planlamasını ve mimari değerleri Mağrip bağlamında başarılı bir şekilde uyarlarken, bunları birçok tarihi ve miras bileşeniyle antik şehrin çerçevesine dahil ediyor. Sonuç, çağdaş Fas’ın karakteristiği olan özgün bir mimari ve dekoratif tarzın ortaya çıkışını temsil ediyor.

İyi korunmuş modern şehir rasyonel bir şekilde tasarlanmıştır ve açıkça tanımlanmış işlevlere ve önemli görsel ve mimari niteliklere sahip mahalleler ve binalar içerir. Modern şehir, kamusal alanlarının tutarlılığı ve kamu sağlığı fikirlerinin (hizmetler, bitki örtüsünün rolü, vb.) uygulamaya konulmasıyla karakterize edilir. Habitat, açıkça iddia edilen kimliklere sahip mahallelerle gösterilir: Medine ve Kasbah, modern şehrin yerleşim mahalleleri ve orta sınıf konutları ve son olarak neo-geleneksel Habous de Diour Jamaâ mahallesi. Şehir, çeşitli önceki hanedanlardan kalma anıtsal, mimari ve dekoratif unsurların tam bir yelpazesini içerir. Modern Rabat şehri, tarihi anıtları ve geleneksel konutları korumaya özen gösteren öncü bir şehir planlama yaklaşımını somut bir şekilde ifade eder. Geçmişin yeniden benimsenmesi ve 20. yüzyıl şehir plancıları ve mimarları üzerindeki etkisi, belirgin ve rafine bir kentsel, mimari ve dekoratif sentezle sonuçlanmıştır. Mülkiyet bir bütün olarak insanlık tarihinin çeşitli önemli kültürleri arasında paylaşılan bir mirası görünür kılıyor: Antik, İslami, İspanyol-Mağrip ve Avrupa.

Kentsel topluluğu, anıtları ve kamusal alanlarıyla, modern Rabat şehri daha önceki Arap-Müslüman mirasına saygı gösterir ve ondan ilham alır. 20. yüzyılın başlarında Avrupa fikirlerinin yayılmasına, Mağrip’e uyarlanmasına ve karşılığında yerel, yerli stillerin mimari ve dekoratif sanatlar üzerindeki etkisine dair olağanüstü bir tanıklık sunar. Şehir, 20. yüzyıl başkenti için, geçmişin kültürel değerlerini modernist projeye dahil eden işlevsel bölgesel organizasyonla elde edilen, modern şehir planlamasının olağanüstü ve tam olarak gerçekleştirilmiş bir örneğini oluşturmaktadır. Dekoratif, mimari ve peyzaj öğelerinin sentezi ve şimdiki zaman ile geçmiş arasındaki etkileşim, olağanüstü ve rafine bir kentsel topluluk sunmaktadır.

Mülkün bütünlüğünün çeşitli boyutları tatmin edicidir: modern şehrin kentsel planı ile daha önceki birçok kentsel katmanın korunması arasındaki denge, çeşitli mahallelerdeki yerleşimin bütünlüğü, arkeolojik toplulukların bütünlüğü, Almohad duvarının yeterince korunmuş tahkimatları, vb. Ancak, mülkün dışında düşünülen büyük çalışmaların, özellikle mülkün ve bunlara bakan Kasbah alanından Bou Regreg Nehri’nin manzarası açısından etkisinin dikkatlice izlenmesi gerekmektedir. Envanter açıklamalarında birçok bireysel unsur belirtilmiş olup, mülkü oluşturan unsurların özellikle algılanan kentsel özgünlük açısından yüksek düzeyde özgünlüğe sahip olduğu açıktır. Daha genel olarak, kentsel ve anıtsal terimlerdeki özgünlük koşulları tatmin edicidir. Ancak, konut binalarının bireysel özgünlüğüne ilişkin niceliksel veriler, halihazırda mevcut olan envanter sistemine yararlı bir katkı olacaktır.

Zanzibar’ın Taş Şehri (Stone Town), Doğu Afrika’nın Swahili kıyı ticaret kasabalarının güzel bir örneğidir. Kentsel dokusunu ve şehir manzarasını neredeyse bozulmadan korur ve bin yıldan fazla bir süredir Afrika, Arap bölgesi, Hindistan ve Avrupa kültürlerinin farklı unsurlarını bir araya getirip homojenleştiren kendine özgü kültürünü yansıtan birçok güzel bina içerir.

Unguja adasının batı tarafından Hint Okyanusu’na doğru uzanan bir burunda bulunan Zanzibar Taş Kenti, Swahili ticaret kentinin olağanüstü bir örneğidir. Bu tür bir kent, Doğu Afrika kıyısında gelişmiş, Arap, Hint ve Avrupa etkileri altında daha da genişlemiş, ancak bu bölgeye özgü kentsel bir kültürel birim oluşturmak için yerel unsurlarını korumuştur. Zanzibar’ın Taş Kenti, kentsel dokusunu ve şehir manzarasını neredeyse hiç bozulmadan korumuş olup, bin yıldan fazla bir süredir Afrika, Arap bölgesi, Hindistan ve Avrupa kültürlerinin farklı unsurlarını bir araya getirip homojenleştiren kendine özgü kültürünü yansıtan birçok güzel yapıya ev sahipliği yapmaktadır.

Taş Kent’in binaları, esas olarak mercan rengi paçavra ve mangrov kerestesinden yapılmış, kalın bir kireç harcına yerleştirilmiş ve daha sonra sıvanmış ve kireçle yıkanmış olup, yapı gelenekleri ve şehir planlamasında Swahili, Hint, Arap ve Avrupa etkilerinin karmaşık bir füzyonunu yansıtır. Dar bir koridordan ulaşılan açık bir avlunun etrafına yerleştirilmiş uzun dar odalara sahip iki katlı evler, dışarıdan ayrıntılı bir şekilde oyulmuş çift ‘Zanzibar’ kapılarıyla ve bazıları geniş verandalarla ve zengin bir şekilde dekore edilmiş iç mekanlarla ayırt edilir. Basit zemin kat Swahili evleri ve ticari bir alan olan “duka” etrafında inşa edilmiş “çarşı” sokakları boyunca dar cepheli Hint dükkanlarıyla birlikte.

Önemli yapılar 18. ve 19. yüzyıllardan kalmadır ve daha eski bir Portekiz kilisesinin yerine inşa edilen Eski Kale, Sultan Barghash tarafından inşa edilen büyük bir tören sarayı olan harikalar evi, Eski Revir, St. Joseph Roma Katolik Katedrali; köle ticaretini ortadan kaldırmada David Livingston’ın çalışmalarını anan ve son köle pazarının yerine inşa edilen Christ Church Anglikan Katedrali; köle tüccarı Tippu Tip’in ikametgahı; Malindi Bamnara Camii; İsmaili mezhebi için inşa edilen Jamat Khan; Kraliyet Mezarlığı; Hamamni ve diğer Pers hamamları gibi anıtları içerir. Dar, dolambaçlı sokak düzeni, sahile bakan büyük konaklar ve açık alanlarla birlikte bu binalar, Afrika ve Asya kıyıları arasındaki uzun süredir devam eden ticaret faaliyetini yansıtan olağanüstü bir kentsel yerleşim yeri oluşturur. Özellikle Stone kasabası, köle ticaretinin nihayet sona erdiği yer olmasıyla da dikkat çekmektedir.

Ekvador’un başkenti Quito, 16. yüzyılda bir İnka şehrinin kalıntıları üzerine kurulmuş olup 2.850 m yüksekliktedir. 1917 depremine rağmen şehir, Latin Amerika’nın en iyi korunmuş, en az değişikliğe uğramış tarihi merkezine sahiptir. Zengin iç mekanlarıyla San Francisco ve Santo Domingo manastırları ve La Compañía’daki Kilise ve Cizvit Koleji, İspanyol, İtalyan, Mağribi, Flaman ve yerli sanatın bir füzyonu olan Quito Barok Okulu’nun saf örnekleridir.

And Dağları’nda 2.818 m. yükseklikte izole edilmiş Quito şehri, Pichincha Yanardağı’nın yamaçları boyunca yayılmış olup Panecillo ve Ichimbia tepeleriyle çevrilidir. İspanyollar tarafından 1534 yılında bir İnka şehrinin kalıntıları üzerine kurulan Quito, İspanyol Amerika’nın en geniş ve en iyi korunmuş tarihi merkezlerinden birine sahiptir.

Şehir, yerli ve Avrupa sanat geleneklerini bir araya getiren ve İspanyol Amerika’nın evrensel sanata en büyük katkısını sağlamasıyla tanınan Quito Barok okulunun (Escuela Quitena) dikkate değer bir örneğini sunmaktadır. Bu sanatın zirvesi, aralarında San Francisco, San Domingo, San Augustin, La Compana, La Merced, Guapulco Tapınağı ve San Diego Recoleta’nın da bulunduğu gerçek manevi kalelerle temsil edilmektedir, sadece başlıcalarını saymak gerekirse. Bunlar sadece mimari açıdan sanatsal değerleriyle değil aynı zamanda dekoratif unsurlarıyla (sunak parçaları, resimler, heykeller) da tanınırlar.

Quito şehri, doğa ve insanın bir araya getirilerek eşsiz ve aşkın bir eser yaratıldığı uyumlu bir topluluk oluşturur. Sömürgeciler, sanatsal duyarlılıklarını kendilerini çevreleyen gerçekliğe nasıl uyarlayacaklarını biliyorlardı ve mimarilerini çok karmaşık bir topografik ortamda inşa ettiler. Buna rağmen, mimarlar topluluğa stilistik ve hacimsel bir uyum kazandırmayı başardılar. Kentsel yollar orijinal plana dayanmaktadır ve merkezi ve ikincil meydanların yanı sıra dama tahtası desenli sokakları içerir ve pusulanın ana yönlerine hizalanmıştır. Şehir merkezinde, genellikle toprak tuğlalarla inşa edilmiş ve sıva ile kaplanmış, anıtsal olanı basit ve sade olanla birleştiren manastırlar ve kiliselerin yanı sıra evler (bir veya birkaç avlusu olan 1 veya 2 katlı) vardır.

Kolomb öncesi kültürlerin beşiği ve İspanyol sömürgeciliğinin önemli bir tanığı olan Quito şehri, yüzyıllardır süren kentsel gelişime rağmen, kentsel yapısında birlik ve uyumu şimdilik sürdürüyor. Quito Seyircisinin başkenti unvanına yükseltilerek, köyler ve kasabalar üzerinde siyasi yönlendirme ve himaye kontrolü üstlendi. Bu, sosyo-ekonomik kalkınmayı oluşturma yolunda atılan adımın, benzersiz somut ve somut olmayan mirasıyla ifade edilen gerçek bir ulusal özgünlüğün yaratıcısının en üst düzeyde temsilidir.