Güney Amerika kıtasının Pasifik Okyanusu’nda bulunan bu 19 ada ve çevresindeki deniz rezervi, benzersiz bir “yaşayan müze ve evrim vitrini” olarak adlandırılmıştır. Üç okyanus akıntısının birleştiği yerde bulunan Galapagos, deniz türlerinin bir “erime potası”dır. Devam eden sismik ve volkanik aktivite, adaları oluşturan süreçleri yansıtır. Bu süreçler, adaların aşırı izolasyonuyla birlikte, kara iguanası, dev kaplumbağa ve birçok ispinoz türü gibi alışılmadık hayvan yaşamının gelişmesine yol açmıştır ve bu da Charles Darwin’in 1835’teki ziyaretinden sonra doğal seçilim yoluyla evrim teorisine ilham kaynağı olmuştur.

Galapagos takımadaları, 19’u büyük ve 4’ü yerleşimli olmak üzere 127 ada, adacık ve kayadan oluşur. Galapagos Deniz Rezervi, mercanlardan köpekbalıklarına, penguenlerden deniz memelilerine kadar uzanan bol miktarda canlının bulunduğu bir su altı yaban hayatı gösterisidir. Dünyada başka hiçbir yer, insanlara bu kadar aşina olan ve dalgıçlara eşlik eden bu kadar çeşitli deniz yaşamı formlarıyla dalış deneyimi sunamaz. Su altı jeomorfolojik formlarının çeşitliliği, dünyanın başka hiçbir yerinde bulunamayacak benzersiz bir gösteri üreten siteye katma değer sağlar.

Takımadaların jeolojisi deniz tabanından başlar ve biyolojik süreçlerin devam ettiği deniz seviyesinin üstüne çıkar. Üç büyük tektonik levha -Nazca, Cocos ve Pasifik- okyanusun tabanında buluşur ve bu önemli jeolojik ilgiye sahiptir. Çoğu okyanus takımadasıyla karşılaştırıldığında, Galapagoslar çok gençtir; en büyük ve en genç adalar olan Isabela ve Fernandina bir milyon yıldan az bir varoluşa sahipken, en eski adalar olan Española ve San Cristóbal üç ila beş milyon yıl arasındadır. Alan, batıdaki daha genç volkanik alanların ve doğudaki daha eski adaların evrimini göstermektedir. Son volkanik patlamalar, küçük sismik hareketler ve erozyon gibi devam eden jeolojik ve jeomorfolojik süreçler, Galapagos Adaları’nın kökeni bilmecesine temel içgörüler sağlar. Dünyada neredeyse hiçbir başka alan, jeolojik ve jeomorfolojik özelliklerin bu kadar eksiksiz bir sürekliliğini korumayı sağlamaz.

Galapagos’un flora ve faunasının kökeni, Charles Darwin’in 1839’da “Beagle Yolculuğu” adlı eserinin yayınlanmasından bu yana insanların büyük ilgisini çekmiştir. Adalar, ekolojik, evrimsel ve biyocoğrafik süreçlerin hem belirli adalardaki hem de tüm takımadalardaki flora ve faunayı nasıl etkilediğine dair neredeyse benzersiz bir örnek oluşturmaktadır. Darwin’in ispinozları, alaycı kuşları, kara salyangozları, dev kaplumbağaları ve bir dizi bitki ve böcek grubu, bugün hala devam eden adaptif radyasyonun en iyi örneklerinden bazılarını temsil etmektedir. Aynı şekilde, 3 büyük doğu Pasifik akıntısının birleştiği yerde bulunan ve El Niño gibi iklim olaylarından etkilenen Deniz Rezervi, büyük evrimsel sonuçlara sahip olmuş ve değişen koşullar altında türlerin evrimi hakkında önemli ipuçları sağlamaktadır. Adanın yaban hayatının çoğunun (örneğin deniz kuşları, deniz iguanaları, deniz aslanları) denize doğrudan bağımlılığı bolca belirgindir ve karasal ve deniz dünyaları arasında ayrılmaz bir bağ sağlar.

Adalar, bu tür genç okyanus adaları için nispeten yüksek tür çeşitliliğine sahiptir ve dev kaplumbağalar ve kara iguanaları, dünyanın en kuzeydeki penguen türü, uçamayan karabataklar ve tarihsel olarak önemli Darwin ispinozları ve Galapagos alaycı kuşları gibi simgesel taksonlar içerir. Dev papatya ağaçları Scalesia spp. gibi endemik flora ve diğer birçok cins de adalarda yayılmıştır ve yaklaşık 180’i endemik olan yaklaşık 500 damarlı bitki türünü içeren yerel bir floranın parçasıdır. Endemik ve tehdit altındaki türlere örnek olarak 12 yerel kara memeli türü (11 endemik, 10’u tehdit altında veya nesli tükenmiş) ve dünyadaki tek deniz iguanası da dahil olmak üzere 36 sürüngen türü (hepsi endemik ve çoğu tehdit altında veya nesli tükenmiş olarak kabul edilir) verilebilir. Aynı şekilde deniz faunası da alışılmadık derecede yüksek bir çeşitlilik ve endemizme sahiptir ve %18,2 endemizmle 2.909 deniz türü tanımlanmıştır. Yüksek profilli deniz türleri arasında köpekbalıkları, balina köpekbalıkları, vatozlar ve deniz memelileri bulunur. Deniz ve kara biyotaları (örneğin deniz aslanları, deniz ve kara iguanaları ve deniz kuşları) arasındaki etkileşimler de olağanüstüdür. Derin deniz topluluklarının yakın zamandaki keşfi bilime yeni eklemeler üretmeye devam ediyor.

Ekvador’un başkenti Quito, 16. yüzyılda bir İnka şehrinin kalıntıları üzerine kurulmuş olup 2.850 m yüksekliktedir. 1917 depremine rağmen şehir, Latin Amerika’nın en iyi korunmuş, en az değişikliğe uğramış tarihi merkezine sahiptir. Zengin iç mekanlarıyla San Francisco ve Santo Domingo manastırları ve La Compañía’daki Kilise ve Cizvit Koleji, İspanyol, İtalyan, Mağribi, Flaman ve yerli sanatın bir füzyonu olan Quito Barok Okulu’nun saf örnekleridir.

And Dağları’nda 2.818 m. yükseklikte izole edilmiş Quito şehri, Pichincha Yanardağı’nın yamaçları boyunca yayılmış olup Panecillo ve Ichimbia tepeleriyle çevrilidir. İspanyollar tarafından 1534 yılında bir İnka şehrinin kalıntıları üzerine kurulan Quito, İspanyol Amerika’nın en geniş ve en iyi korunmuş tarihi merkezlerinden birine sahiptir.

Şehir, yerli ve Avrupa sanat geleneklerini bir araya getiren ve İspanyol Amerika’nın evrensel sanata en büyük katkısını sağlamasıyla tanınan Quito Barok okulunun (Escuela Quitena) dikkate değer bir örneğini sunmaktadır. Bu sanatın zirvesi, aralarında San Francisco, San Domingo, San Augustin, La Compana, La Merced, Guapulco Tapınağı ve San Diego Recoleta’nın da bulunduğu gerçek manevi kalelerle temsil edilmektedir, sadece başlıcalarını saymak gerekirse. Bunlar sadece mimari açıdan sanatsal değerleriyle değil aynı zamanda dekoratif unsurlarıyla (sunak parçaları, resimler, heykeller) da tanınırlar.

Quito şehri, doğa ve insanın bir araya getirilerek eşsiz ve aşkın bir eser yaratıldığı uyumlu bir topluluk oluşturur. Sömürgeciler, sanatsal duyarlılıklarını kendilerini çevreleyen gerçekliğe nasıl uyarlayacaklarını biliyorlardı ve mimarilerini çok karmaşık bir topografik ortamda inşa ettiler. Buna rağmen, mimarlar topluluğa stilistik ve hacimsel bir uyum kazandırmayı başardılar. Kentsel yollar orijinal plana dayanmaktadır ve merkezi ve ikincil meydanların yanı sıra dama tahtası desenli sokakları içerir ve pusulanın ana yönlerine hizalanmıştır. Şehir merkezinde, genellikle toprak tuğlalarla inşa edilmiş ve sıva ile kaplanmış, anıtsal olanı basit ve sade olanla birleştiren manastırlar ve kiliselerin yanı sıra evler (bir veya birkaç avlusu olan 1 veya 2 katlı) vardır.

Kolomb öncesi kültürlerin beşiği ve İspanyol sömürgeciliğinin önemli bir tanığı olan Quito şehri, yüzyıllardır süren kentsel gelişime rağmen, kentsel yapısında birlik ve uyumu şimdilik sürdürüyor. Quito Seyircisinin başkenti unvanına yükseltilerek, köyler ve kasabalar üzerinde siyasi yönlendirme ve himaye kontrolü üstlendi. Bu, sosyo-ekonomik kalkınmayı oluşturma yolunda atılan adımın, benzersiz somut ve somut olmayan mirasıyla ifade edilen gerçek bir ulusal özgünlüğün yaratıcısının en üst düzeyde temsilidir.