Senegal’in başketin Dakar’ın karşısında yer alan Gorée adası, 15. yüzyıldan 19. yüzyıla kadar Afrika kıyılarındaki en büyük köle ticareti merkeziydi. Sırasıyla Portekizliler, Hollandalılar, İngilizler ve Fransızlar tarafından yönetilen adanın mimarisi, kasvetli köle mahalleleri ile köle tüccarlarının zarif evleri arasındaki tezatla karakterize edilir. Günümüzde insan sömürüsünün bir hatırlatıcısı ve uzlaşma için bir sığınak olarak hizmet vermeye devam etmektedir.

Gorée Adası, insanlık tarihinde benzeri görülmemiş bir insan deneyimine tanıklık ediyor. Gerçekten de, evrensel vicdan için bu “hafıza adası”, acı, gözyaşı ve ölüm kortejiyle köle ticaretinin simgesidir. Goree Adası, insan toplumlarının tarihindeki en büyük trajedilerden birine istisnai bir tanıktır. Gorée’nin ada yapısı ve bir dizi yasal metin, sitenin fiziksel bütünlüğüne katkıda bulunur. Atlantik Okyanusu, yaklaşık 4 km’lik doğal bir tampon bölge sağlar.

Atlantik köle ticaretinin acı dolu anıları, Dakar kıyılarından 3,5 km uzaklıkta bulunan 28 hektarlık bu küçük adada kristalleşmiştir. Gorée, tekil kaderini Kuzey ve Güney arasındaki coğrafi konumunun aşırı merkeziliğine ve gemilerin demir atması için güvenli bir liman sunan mükemmel stratejik konumuna borçludur, bu nedenle “Good Rade” adını almıştır. 15. yüzyıldan beri, onu art arda bir mola yeri veya köle pazarı olarak kullanan çeşitli Avrupa ülkeleri tarafından değerli görülmüştür. Köleleri iç bölgelerden sömüren “evcil hayvanların” ilk durağı olan Gorée, köle ticaretinin kontrolü için Avrupa ülkeleri arasındaki rekabetin merkezindeydi. Fransız kolonilerindeki ticaretin kaldırılmasına kadar Ada, bir düzineden fazla köle evinden oluşan bir depo idi. Gorée’nin evrensel değerini yansıtan somut unsurlar arasında, Ada’ya hakim olan surlarla kaplı kayalık bir plato olan Kale; Fransız valisinin eski ikametgahı olan Relais de l’Espadon; vb. yer almaktadır.

Gorée Adası artık Afrika diasporası için bir hac yeri, Batı ile Afrika arasında bir temas platformu ve uzlaşma ve bağışlama ideallerinin karşı karşıya geldiği kültürler arası değişim ve diyalog alanı haline gelmiştir. 1944’te sömürge yönetimi tarafından tarihi bir alan olarak listelenmiş ve özel koruma önlemleri alınmış olan Gorée, o zamandan beri sitenin özgünlüğünü olumsuz yönde etkileyebilecek hiçbir büyük inşaat kaydetmemiştir ve sitenin ana bileşenleri neredeyse bozulmadan kalmıştır. Dahası, rehabilitasyonlar ve restorasyonlar esasen Sözleşme ilkelerine uygun olarak gerçekleştirilmiştir.

Güney Amerika kıtasının Pasifik Okyanusu’nda bulunan bu 19 ada ve çevresindeki deniz rezervi, benzersiz bir “yaşayan müze ve evrim vitrini” olarak adlandırılmıştır. Üç okyanus akıntısının birleştiği yerde bulunan Galapagos, deniz türlerinin bir “erime potası”dır. Devam eden sismik ve volkanik aktivite, adaları oluşturan süreçleri yansıtır. Bu süreçler, adaların aşırı izolasyonuyla birlikte, kara iguanası, dev kaplumbağa ve birçok ispinoz türü gibi alışılmadık hayvan yaşamının gelişmesine yol açmıştır ve bu da Charles Darwin’in 1835’teki ziyaretinden sonra doğal seçilim yoluyla evrim teorisine ilham kaynağı olmuştur.

Galapagos takımadaları, 19’u büyük ve 4’ü yerleşimli olmak üzere 127 ada, adacık ve kayadan oluşur. Galapagos Deniz Rezervi, mercanlardan köpekbalıklarına, penguenlerden deniz memelilerine kadar uzanan bol miktarda canlının bulunduğu bir su altı yaban hayatı gösterisidir. Dünyada başka hiçbir yer, insanlara bu kadar aşina olan ve dalgıçlara eşlik eden bu kadar çeşitli deniz yaşamı formlarıyla dalış deneyimi sunamaz. Su altı jeomorfolojik formlarının çeşitliliği, dünyanın başka hiçbir yerinde bulunamayacak benzersiz bir gösteri üreten siteye katma değer sağlar.

Takımadaların jeolojisi deniz tabanından başlar ve biyolojik süreçlerin devam ettiği deniz seviyesinin üstüne çıkar. Üç büyük tektonik levha -Nazca, Cocos ve Pasifik- okyanusun tabanında buluşur ve bu önemli jeolojik ilgiye sahiptir. Çoğu okyanus takımadasıyla karşılaştırıldığında, Galapagoslar çok gençtir; en büyük ve en genç adalar olan Isabela ve Fernandina bir milyon yıldan az bir varoluşa sahipken, en eski adalar olan Española ve San Cristóbal üç ila beş milyon yıl arasındadır. Alan, batıdaki daha genç volkanik alanların ve doğudaki daha eski adaların evrimini göstermektedir. Son volkanik patlamalar, küçük sismik hareketler ve erozyon gibi devam eden jeolojik ve jeomorfolojik süreçler, Galapagos Adaları’nın kökeni bilmecesine temel içgörüler sağlar. Dünyada neredeyse hiçbir başka alan, jeolojik ve jeomorfolojik özelliklerin bu kadar eksiksiz bir sürekliliğini korumayı sağlamaz.

Galapagos’un flora ve faunasının kökeni, Charles Darwin’in 1839’da “Beagle Yolculuğu” adlı eserinin yayınlanmasından bu yana insanların büyük ilgisini çekmiştir. Adalar, ekolojik, evrimsel ve biyocoğrafik süreçlerin hem belirli adalardaki hem de tüm takımadalardaki flora ve faunayı nasıl etkilediğine dair neredeyse benzersiz bir örnek oluşturmaktadır. Darwin’in ispinozları, alaycı kuşları, kara salyangozları, dev kaplumbağaları ve bir dizi bitki ve böcek grubu, bugün hala devam eden adaptif radyasyonun en iyi örneklerinden bazılarını temsil etmektedir. Aynı şekilde, 3 büyük doğu Pasifik akıntısının birleştiği yerde bulunan ve El Niño gibi iklim olaylarından etkilenen Deniz Rezervi, büyük evrimsel sonuçlara sahip olmuş ve değişen koşullar altında türlerin evrimi hakkında önemli ipuçları sağlamaktadır. Adanın yaban hayatının çoğunun (örneğin deniz kuşları, deniz iguanaları, deniz aslanları) denize doğrudan bağımlılığı bolca belirgindir ve karasal ve deniz dünyaları arasında ayrılmaz bir bağ sağlar.

Adalar, bu tür genç okyanus adaları için nispeten yüksek tür çeşitliliğine sahiptir ve dev kaplumbağalar ve kara iguanaları, dünyanın en kuzeydeki penguen türü, uçamayan karabataklar ve tarihsel olarak önemli Darwin ispinozları ve Galapagos alaycı kuşları gibi simgesel taksonlar içerir. Dev papatya ağaçları Scalesia spp. gibi endemik flora ve diğer birçok cins de adalarda yayılmıştır ve yaklaşık 180’i endemik olan yaklaşık 500 damarlı bitki türünü içeren yerel bir floranın parçasıdır. Endemik ve tehdit altındaki türlere örnek olarak 12 yerel kara memeli türü (11 endemik, 10’u tehdit altında veya nesli tükenmiş) ve dünyadaki tek deniz iguanası da dahil olmak üzere 36 sürüngen türü (hepsi endemik ve çoğu tehdit altında veya nesli tükenmiş olarak kabul edilir) verilebilir. Aynı şekilde deniz faunası da alışılmadık derecede yüksek bir çeşitlilik ve endemizme sahiptir ve %18,2 endemizmle 2.909 deniz türü tanımlanmıştır. Yüksek profilli deniz türleri arasında köpekbalıkları, balina köpekbalıkları, vatozlar ve deniz memelileri bulunur. Deniz ve kara biyotaları (örneğin deniz aslanları, deniz ve kara iguanaları ve deniz kuşları) arasındaki etkileşimler de olağanüstüdür. Derin deniz topluluklarının yakın zamandaki keşfi bilime yeni eklemeler üretmeye devam ediyor.