Fas’ın kuzeybatısındaki Atlantik Okyanusu kıyısında bulunan bu alan, Arap-Müslüman geçmişi ile Batı modernizmi arasındaki verimli bir alışverişin ürünüdür. Yazılı şehir, 1912’den 1930’lara kadar Fransız Protektorası altında tasarlanan ve inşa edilen yeni şehri, kraliyet ve idari alanları, yerleşim ve ticari gelişmeleri ve Jardins d’Essais botanik ve eğlence bahçelerini de kapsar. Ayrıca şehrin 12. yüzyıla dayanan eski kısımlarını da kapsar. Yeni şehir, 20. yüzyılda Afrika’da inşa edilen en büyük ve en iddialı modern kentsel projelerden biri ve muhtemelen en eksiksiz olanıdır. Eski kısımlar arasında Hasan Camii (1184’te başlamıştır) ve Muvahhid halifeliğinin büyük başkenti için projenin hayatta kalan tek parçaları olan Muvahhid surları ve kapıları ile 17. yüzyıldaki Mağribi veya Endülüs prensliğinden kalan kalıntılar yer almaktadır.

Rabat, 20. yüzyılın başında Protektora döneminde tasarlanmış bir başkente tanıklık ediyor. Proje, modernist şehir planlamasını ve mimari değerleri Mağrip bağlamında başarılı bir şekilde uyarlarken, bunları birçok tarihi ve miras bileşeniyle antik şehrin çerçevesine dahil ediyor. Sonuç, çağdaş Fas’ın karakteristiği olan özgün bir mimari ve dekoratif tarzın ortaya çıkışını temsil ediyor.

İyi korunmuş modern şehir rasyonel bir şekilde tasarlanmıştır ve açıkça tanımlanmış işlevlere ve önemli görsel ve mimari niteliklere sahip mahalleler ve binalar içerir. Modern şehir, kamusal alanlarının tutarlılığı ve kamu sağlığı fikirlerinin (hizmetler, bitki örtüsünün rolü, vb.) uygulamaya konulmasıyla karakterize edilir. Habitat, açıkça iddia edilen kimliklere sahip mahallelerle gösterilir: Medine ve Kasbah, modern şehrin yerleşim mahalleleri ve orta sınıf konutları ve son olarak neo-geleneksel Habous de Diour Jamaâ mahallesi. Şehir, çeşitli önceki hanedanlardan kalma anıtsal, mimari ve dekoratif unsurların tam bir yelpazesini içerir. Modern Rabat şehri, tarihi anıtları ve geleneksel konutları korumaya özen gösteren öncü bir şehir planlama yaklaşımını somut bir şekilde ifade eder. Geçmişin yeniden benimsenmesi ve 20. yüzyıl şehir plancıları ve mimarları üzerindeki etkisi, belirgin ve rafine bir kentsel, mimari ve dekoratif sentezle sonuçlanmıştır. Mülkiyet bir bütün olarak insanlık tarihinin çeşitli önemli kültürleri arasında paylaşılan bir mirası görünür kılıyor: Antik, İslami, İspanyol-Mağrip ve Avrupa.

Kentsel topluluğu, anıtları ve kamusal alanlarıyla, modern Rabat şehri daha önceki Arap-Müslüman mirasına saygı gösterir ve ondan ilham alır. 20. yüzyılın başlarında Avrupa fikirlerinin yayılmasına, Mağrip’e uyarlanmasına ve karşılığında yerel, yerli stillerin mimari ve dekoratif sanatlar üzerindeki etkisine dair olağanüstü bir tanıklık sunar. Şehir, 20. yüzyıl başkenti için, geçmişin kültürel değerlerini modernist projeye dahil eden işlevsel bölgesel organizasyonla elde edilen, modern şehir planlamasının olağanüstü ve tam olarak gerçekleştirilmiş bir örneğini oluşturmaktadır. Dekoratif, mimari ve peyzaj öğelerinin sentezi ve şimdiki zaman ile geçmiş arasındaki etkileşim, olağanüstü ve rafine bir kentsel topluluk sunmaktadır.

Mülkün bütünlüğünün çeşitli boyutları tatmin edicidir: modern şehrin kentsel planı ile daha önceki birçok kentsel katmanın korunması arasındaki denge, çeşitli mahallelerdeki yerleşimin bütünlüğü, arkeolojik toplulukların bütünlüğü, Almohad duvarının yeterince korunmuş tahkimatları, vb. Ancak, mülkün dışında düşünülen büyük çalışmaların, özellikle mülkün ve bunlara bakan Kasbah alanından Bou Regreg Nehri’nin manzarası açısından etkisinin dikkatlice izlenmesi gerekmektedir. Envanter açıklamalarında birçok bireysel unsur belirtilmiş olup, mülkü oluşturan unsurların özellikle algılanan kentsel özgünlük açısından yüksek düzeyde özgünlüğe sahip olduğu açıktır. Daha genel olarak, kentsel ve anıtsal terimlerdeki özgünlük koşulları tatmin edicidir. Ancak, konut binalarının bireysel özgünlüğüne ilişkin niceliksel veriler, halihazırda mevcut olan envanter sistemine yararlı bir katkı olacaktır.

Kuzey Amerika’nın en muhteşem vahşi nehirlerinden biri olan Güney Nahanni Nehri boyunca yer alan bu parkta derin kanyonlar ve devasa şelalelerin yanı sıra benzersiz bir kireçtaşı mağara sistemi bulunur. Park ayrıca kurtlar, boz ayılar ve ren geyikleri gibi boreal orman hayvanlarına da ev sahipliği yapar. Dall’ın koyunları ve dağ keçileri parkın alpin ortamında bulunur.

Kanada’nın Kuzeybatı Toprakları’nda bulunan Nahanni Milli Parkı Dünya Mirası mülkü, dağ sıralarını kesen derin nehir kanyonlarının, devasa şelalelerin ve karmaşık mağara sistemlerinin bulunduğu 470.000 hektarlık bozulmamış doğal bir alandır. Mülkün jeomorfolojisi, form zenginliği ve evrim karmaşıklığı bakımından olağanüstüdür. Nehirsel süreçler ve özellikler baskındır. Mülkün içinde, Kuzey Amerika’nın en etkileyici şelalelerinden biri olan Virginia Şelalesi ile birlikte bilinen hemen hemen her farklı nehir veya akarsu kategorisinin örnekleri bulunmaktadır. Flat Nehri ve Güney Nahanni Nehri, parçaladıkları dağlardan daha eskidir ve 60º’nin kuzeyinde dünyadaki en iyi nehir kanyon örneklerini üretmiştir. Tektonik aktivite yoluyla magmatik kayanın enjekte edilmesi, muhteşem granit zirvelerle sonuçlanmıştır.

Güney Nahanni Nehri, derin kanyonları, devasa şelaleleri ve muhteşem karst arazisi, mağara sistemleri ve sıcak su kaynaklarıyla Kuzey Amerika’nın en muhteşem vahşi nehirlerinden biridir. Jeolojik ve jeomorfolojik özelliklerin ortaya çıkması, şu anda mevcut nehir seviyelerinin çok üzerinde yükselen antik nehirlerin kıvrımlarını içerir. Nahanni Milli Parkı’nda, özellikle nehir erozyonu, tektonik yükselme, kıvrımlanma ve kanyon gelişimi, rüzgar erozyonu, karst ve psödo-karst arazi şekilleri ve çeşitli sıcak su kaynakları olmak üzere devam eden jeolojik süreçlerin olağanüstü bir temsili vardır. Başlıca jeolojik ve jeomorfolojik özellikler, küresel olarak benzersiz jeolojik süreçlerin bir kombinasyonunu sağlar.

Nahanni Milli Parkı 1976 yılında kurulmuş ve 1978 yılında Dünya Mirası Listesi’ne kaydedilmiştir. 2009 yılında Kanada, Nahanni Milli Parkı Rezervi’ni kurmak için 2.500.000 hektar ekleyerek milli parkın sınırlarını büyük ölçüde genişletmiştir. Genişletilmiş korunan alan artık yaklaşık 3 milyon hektardır ve mülkün jeolojik mirasına ve Güney Nahanni Nehri sistemine önemli koruma sağlamaktadır. Dünya Mirası alanının sınırı, başlangıçta yazıldığı gibi kalmaktadır. Dünya Mirası alanının %95’inden fazlası artık daha büyük milli park rezervi sınırıyla çevrilidir ve bu da ona mükemmel bir koruma sağlamakta ve Olağanüstü Evrensel Değerinin bütünlüğünü güvence altına almaktadır.

Uzak konumu, kalıcı sakinlerin olmaması, daha geniş bölgede çok düşük insan nüfusu yoğunluğu, Yerli halkların desteği ve ekolojik bütünlüğün korunması için yönetimi önceliklendiren ulusal park mevzuatı nedeniyle, mülke yönelik önemli bir tehdit bulunmamaktadır. Ancak, mülkü çevreleyen daha geniş ekosistemde kaynak geliştirme potansiyeli vardır. Nahanni Milli Parkı Dünya Mirası mülkü, mülk için etkili yasal koruma sağlayan Kanada Milli Parklar Yasası uyarınca kurulan Nahanni Milli Parkı Rezervi içindedir. Bu mevzuatın gereklilikleri uyarınca, mülkün Üstün Evrensel Değerinin temeli olan mülkün özelliklerini korumak ve ziyaretçilere park rezervini deneyimleme ve hakkında bilgi edinme fırsatları sağlamak için yön sağlayan bir yönetim planı vardır.

6. yüzyıldan 12. yüzyıla kadar inşa edilmiş atalardan kalma Pueblo Kızılderililerinin konutlarının büyük bir yoğunluğu, güneybatı Colorado’daki Mesa Verde platosunda 2.600 metreden daha yüksek bir rakımda bulunabilir. Mesa tepesinde inşa edilmiş köyler de dahil olmak üzere yaklaşık 4.400 yer kaydedilmiştir. Ayrıca taştan yapılmış ve 100’den fazla odadan oluşan etkileyici uçurum konutları da vardır.

Mesa Verde manzarası, yaklaşık 450’den 1300’e kadar yaklaşık dokuz yüz yıl süren Atalar Pueblo kültürünün dikkate değer derecede iyi korunmuş bir tarih öncesi yerleşim manzarasıdır. 2.600 metreden daha yüksek bir rakımda bulunan güneybatı Colorado’daki bu plato, iyi bilinen uçurum evleri de dahil olmak üzere muhteşem Pueblo Kızılderili konutlarının büyük bir yoğunluğunu içerir. Bu zengin manzara, Atalar Pueblo halkına dair anlayışımızı geliştirmek için dikkate değer bir arkeolojik laboratuvar sağlar. Mesa Verde Milli Parkı’nda kumtaşı ve çamur harçtan yapılmış yaklaşık 600 uçurum evi kaydedildi – ünlü çok katlı Cliff Palace, Balcony House ve Square Tower House dahil – ve ek olarak 4.300 arkeolojik alan keşfedildi. Uçurum konut alanlarının boyutları küçük depolama yapılarından 50 ila 200 odalı büyük köylere kadar değişmektedir. Çukur ev yerleşimleri ve değişen büyüklük ve karmaşıklıktaki duvarlı köyler gibi birçok başka arkeolojik alan mesalara dağılmıştır. Mesken olmayan alanlar arasında çiftçilik terasları ve kontrol barajları, tarla evleri, rezervuarlar ve hendekler, tapınaklar ve törensel özellikler ile kaya sanatı yer almaktadır. Mesa Verde, Puebloan Halkının geçmişi ile günümüz yaşam tarzı arasında önemli ve canlı bir bağlantıyı temsil eder.

Mesa Verde manzarasının istisnai arkeolojik alanları, Yerli Amerikan kabilelerinin kadim kültürel geleneklerine dair anlamlı bir tanıklık sunar. Amerikan Güneybatısı’ndaki Puebloan Halkları’nın geçmiş ve şimdiki yaşam biçimleri arasında grafiksel bir bağlantı temsil ederler. Mülkün sınırları içerisinde, yerleşim ve yerleşim dışı arkeolojik alanlar ve özellikler ile yerleşim düzenleri dahil olmak üzere Mesa Verde Milli Parkı’nın Olağanüstü Evrensel Değerini anlamak ve ifade etmek için gerekli tüm unsurlar yer almaktadır. Kazılan alanlar stabilize edilmiş olup, devam eden araştırma ve istişareye dayalı olarak rutin izleme, durum değerlendirmesi ve koruma işlemlerinden geçmektedir. Mülk, mülkün önemini ileten özelliklerin ve süreçlerin eksiksiz bir şekilde temsil edilmesini sağlayacak yeterli büyüklüktedir ve geliştirme ve/veya ihmalin olumsuz etkilerinden etkilenmemektedir. Mülk için bir tampon bölge yoktur.

Mesa Verde Milli Parkı, formları ve tasarımları, malzemeleri ve özü, konumu ve ortamı ve ruhu açısından otantiktir. Kumtaşı ve çamur harçlı çok katlı binaların büyük bölümleri, form ve malzemeler açısından sağlam bir şekilde günümüze ulaşmıştır; bu, bu erken dönem insanlarının mühendislik becerilerinin yanı sıra mesanın oyuklarının kuru ortamına da bir övgüdür. Bu mimari kalıntılar, eski Pueblo inşaat tekniklerinin çeşitliliğini ve yerleşim düzenlerini yansıtır. Hem yapılar hem de birçok eser üzerinde yapılan kapsamlı araştırmalar, eski sakinlerin yaşam tarzları hakkında zengin bilgiler sağlamıştır. Orman yangınlarının ardından artan erozyon, mülkün kültürel değerleri için sürekli bir tehdit oluşturmaktadır. Ancak, kaynakları mümkün olan en büyük ölçüde korumak için yönetim politikaları uygulanmaktadır. Yerli olmayan istilacı bitki türlerinin getirilmesi büyük bir sorun haline gelmiştir. Dahası, mülkün kuzey sınırı olan Highway 160 boyunca koridorda gelecekte gelişme potansiyeli bulunmaktadır.

Mesa Verde Milli Parkı, Ulusal Park Hizmeti’nin varlığından önce 1906’da bir Kongre Yasası ile kurulmuş ve bu şekilde tanınan ve korunan dünyadaki ilk arkeolojik alan olmuştur. Alanın sonunda Ulusal Park sistemine dahil edilmesi, federal hükümet tarafından sahiplenildiği ve bakımı yapıldığı için ona mümkün olan en yüksek koruma seviyesini sağlar ve yüksek bir yorumlama ve kamu erişimi standardı sağlar. Park personeli, Mesa Verde’yi atalarının evi olarak gören 26 kültürel ve geleneksel olarak ilişkili Kızılderili kabilesi ve pueblos temsilcileriyle yorumlayıcı materyaller, arkeolojik kaynakların araştırılması ve korunması ve önerilen inşaat planları konusunda düzenli olarak danışmanlık yapmaktadır.

Kanada’nın Newfoundland and Labrador eyaletindeki Newfoundland adasının Büyük Kuzey Yarımadası’nın ucunda, 11. yüzyıldan kalma bir Viking yerleşiminin kalıntıları, Kuzey Amerika’daki ilk Avrupalı ​​varlığının kanıtıdır. Kazılan ahşap iskeletli turba-çim bina kalıntıları, İskandinav Grönland’ında ve İzlanda’da bulunanlara benzerdir.

L’Anse aux Meadows Ulusal Tarihi Alanı, Kuzey Amerika’daki Avrupalıların en eski kanıtı olan 11. yüzyıldan kalma eksiksiz bir Viking yerleşiminin kazılmış kalıntılarını içerir. Newfoundland adasının Büyük Kuzey Yarımadası’nın ucunda yer alan bu olağanüstü arkeolojik alan, aynı dönemde İskandinav Grönland ve İzlanda’da bulunanlarla aynı tarzda inşa edilmiş sekiz ahşap çerçeveli çim yapıdan oluşur. Binalar arasında, Belle Isle Boğazı’ndaki Epaves Koyu kıyısına yakın bir turba bataklığına ve küçük bir dereye bakan dar bir terasta üç konut, bir demirci ocağı ve dört atölye bulunmaktadır. L’Anse aux Meadows Ulusal Tarihi Bölgesi’nde bulunan eserler, gemi onarımı için kullanılan demir üretimi ve ağaç işçiliği gibi faaliyetlerin kanıtlarını ve kampı kullananların daha güneye doğru yolculuk yaptıklarına dair işaretler gösteriyor. Kalıntılar, Leif Erikson ve İzlanda ve Grönland’dan Atlas Okyanusu’nu geçerek batıya doğru yeni topraklar bulmak ve keşfetmek için yola çıkan diğer İskandinav kaşiflerin yolculuklarını belgeleyen Vinland Sagaları’nda anlatılan hikayelerle örtüşüyor; bu, insan göçü ve keşif tarihinde önemli bir başarıdır.

7991 hektarlık L’Anse aux Meadows Ulusal Tarihi Alanı, mülkün korunmasını, bozulmadan kalmasını ve bölgedeki bilinen İskandinav kalıntılarının tamamını kapsamasını sağlayacak yeterli büyüklüktedir. Sınırları, İskandinav arkeolojik kalıntılarını içeren alanların çok ötesine uzanır ve böylece mülkün Olağanüstü Evrensel Değerini ileten özelliklerin ve süreçlerin eksiksiz temsilinin yeterli korumasını sağlar. L’Anse aux Meadows Ulusal Tarihi Alanı stabil durumdadır. Arkeolojik alan, kalıntıları bozulmadan koruyacak şekilde yeniden gömülmüştür. Mülke yönelik bilinen veya öngörülen bir tehdit yoktur, bozulma riski altında değildir ve geliştirme veya ihmalin olumsuz etkilerinden etkilenmemektedir, tamamı Parks Canada Ajansı tarafından Ulusal Tarihi Alan olarak yönetilmektedir.

L’Anse aux Meadows Ulusal Tarihi Alanı, konum ve ortam, biçimler ve tasarımlar ve malzemeler ve maddeler açısından otantiktir. Geniş arşiv kanıtları, mülkün İskandinav destanlarında anlatılan yolculuklarla örtüştüğünü göstermektedir. Bölgenin 1960’taki keşfinden sonra yapılan kapsamlı arkeolojik araştırmalar, ahşap iskeletli yapıların belirli bir üçgen çatı tipiyle inşa edildiğini ve çevredeki turba bataklığından alınan çimle kaplandığını ortaya çıkardı. Odaların, şöminelerin ve açıklıkların düzeni İskandinav tasarımının özelliklerini takip ediyordu. Kazılar, sitede demir üretiminin kanıtlarının yanı sıra mülkün İskandinav kökenlerini doğrulayan ve sitenin sakinlerinin çalışmaları ve yaşam tarzları hakkında önemli bilgiler sağlayan yaklaşık 800 ahşap, bronz, kemik ve taş eseri ortaya çıkardı.

Senegal’in başketin Dakar’ın karşısında yer alan Gorée adası, 15. yüzyıldan 19. yüzyıla kadar Afrika kıyılarındaki en büyük köle ticareti merkeziydi. Sırasıyla Portekizliler, Hollandalılar, İngilizler ve Fransızlar tarafından yönetilen adanın mimarisi, kasvetli köle mahalleleri ile köle tüccarlarının zarif evleri arasındaki tezatla karakterize edilir. Günümüzde insan sömürüsünün bir hatırlatıcısı ve uzlaşma için bir sığınak olarak hizmet vermeye devam etmektedir.

Gorée Adası, insanlık tarihinde benzeri görülmemiş bir insan deneyimine tanıklık ediyor. Gerçekten de, evrensel vicdan için bu “hafıza adası”, acı, gözyaşı ve ölüm kortejiyle köle ticaretinin simgesidir. Goree Adası, insan toplumlarının tarihindeki en büyük trajedilerden birine istisnai bir tanıktır. Gorée’nin ada yapısı ve bir dizi yasal metin, sitenin fiziksel bütünlüğüne katkıda bulunur. Atlantik Okyanusu, yaklaşık 4 km’lik doğal bir tampon bölge sağlar.

Atlantik köle ticaretinin acı dolu anıları, Dakar kıyılarından 3,5 km uzaklıkta bulunan 28 hektarlık bu küçük adada kristalleşmiştir. Gorée, tekil kaderini Kuzey ve Güney arasındaki coğrafi konumunun aşırı merkeziliğine ve gemilerin demir atması için güvenli bir liman sunan mükemmel stratejik konumuna borçludur, bu nedenle “Good Rade” adını almıştır. 15. yüzyıldan beri, onu art arda bir mola yeri veya köle pazarı olarak kullanan çeşitli Avrupa ülkeleri tarafından değerli görülmüştür. Köleleri iç bölgelerden sömüren “evcil hayvanların” ilk durağı olan Gorée, köle ticaretinin kontrolü için Avrupa ülkeleri arasındaki rekabetin merkezindeydi. Fransız kolonilerindeki ticaretin kaldırılmasına kadar Ada, bir düzineden fazla köle evinden oluşan bir depo idi. Gorée’nin evrensel değerini yansıtan somut unsurlar arasında, Ada’ya hakim olan surlarla kaplı kayalık bir plato olan Kale; Fransız valisinin eski ikametgahı olan Relais de l’Espadon; vb. yer almaktadır.

Gorée Adası artık Afrika diasporası için bir hac yeri, Batı ile Afrika arasında bir temas platformu ve uzlaşma ve bağışlama ideallerinin karşı karşıya geldiği kültürler arası değişim ve diyalog alanı haline gelmiştir. 1944’te sömürge yönetimi tarafından tarihi bir alan olarak listelenmiş ve özel koruma önlemleri alınmış olan Gorée, o zamandan beri sitenin özgünlüğünü olumsuz yönde etkileyebilecek hiçbir büyük inşaat kaydetmemiştir ve sitenin ana bileşenleri neredeyse bozulmadan kalmıştır. Dahası, rehabilitasyonlar ve restorasyonlar esasen Sözleşme ilkelerine uygun olarak gerçekleştirilmiştir.

Güney Amerika kıtasının Pasifik Okyanusu’nda bulunan bu 19 ada ve çevresindeki deniz rezervi, benzersiz bir “yaşayan müze ve evrim vitrini” olarak adlandırılmıştır. Üç okyanus akıntısının birleştiği yerde bulunan Galapagos, deniz türlerinin bir “erime potası”dır. Devam eden sismik ve volkanik aktivite, adaları oluşturan süreçleri yansıtır. Bu süreçler, adaların aşırı izolasyonuyla birlikte, kara iguanası, dev kaplumbağa ve birçok ispinoz türü gibi alışılmadık hayvan yaşamının gelişmesine yol açmıştır ve bu da Charles Darwin’in 1835’teki ziyaretinden sonra doğal seçilim yoluyla evrim teorisine ilham kaynağı olmuştur.

Galapagos takımadaları, 19’u büyük ve 4’ü yerleşimli olmak üzere 127 ada, adacık ve kayadan oluşur. Galapagos Deniz Rezervi, mercanlardan köpekbalıklarına, penguenlerden deniz memelilerine kadar uzanan bol miktarda canlının bulunduğu bir su altı yaban hayatı gösterisidir. Dünyada başka hiçbir yer, insanlara bu kadar aşina olan ve dalgıçlara eşlik eden bu kadar çeşitli deniz yaşamı formlarıyla dalış deneyimi sunamaz. Su altı jeomorfolojik formlarının çeşitliliği, dünyanın başka hiçbir yerinde bulunamayacak benzersiz bir gösteri üreten siteye katma değer sağlar.

Takımadaların jeolojisi deniz tabanından başlar ve biyolojik süreçlerin devam ettiği deniz seviyesinin üstüne çıkar. Üç büyük tektonik levha -Nazca, Cocos ve Pasifik- okyanusun tabanında buluşur ve bu önemli jeolojik ilgiye sahiptir. Çoğu okyanus takımadasıyla karşılaştırıldığında, Galapagoslar çok gençtir; en büyük ve en genç adalar olan Isabela ve Fernandina bir milyon yıldan az bir varoluşa sahipken, en eski adalar olan Española ve San Cristóbal üç ila beş milyon yıl arasındadır. Alan, batıdaki daha genç volkanik alanların ve doğudaki daha eski adaların evrimini göstermektedir. Son volkanik patlamalar, küçük sismik hareketler ve erozyon gibi devam eden jeolojik ve jeomorfolojik süreçler, Galapagos Adaları’nın kökeni bilmecesine temel içgörüler sağlar. Dünyada neredeyse hiçbir başka alan, jeolojik ve jeomorfolojik özelliklerin bu kadar eksiksiz bir sürekliliğini korumayı sağlamaz.

Galapagos’un flora ve faunasının kökeni, Charles Darwin’in 1839’da “Beagle Yolculuğu” adlı eserinin yayınlanmasından bu yana insanların büyük ilgisini çekmiştir. Adalar, ekolojik, evrimsel ve biyocoğrafik süreçlerin hem belirli adalardaki hem de tüm takımadalardaki flora ve faunayı nasıl etkilediğine dair neredeyse benzersiz bir örnek oluşturmaktadır. Darwin’in ispinozları, alaycı kuşları, kara salyangozları, dev kaplumbağaları ve bir dizi bitki ve böcek grubu, bugün hala devam eden adaptif radyasyonun en iyi örneklerinden bazılarını temsil etmektedir. Aynı şekilde, 3 büyük doğu Pasifik akıntısının birleştiği yerde bulunan ve El Niño gibi iklim olaylarından etkilenen Deniz Rezervi, büyük evrimsel sonuçlara sahip olmuş ve değişen koşullar altında türlerin evrimi hakkında önemli ipuçları sağlamaktadır. Adanın yaban hayatının çoğunun (örneğin deniz kuşları, deniz iguanaları, deniz aslanları) denize doğrudan bağımlılığı bolca belirgindir ve karasal ve deniz dünyaları arasında ayrılmaz bir bağ sağlar.

Adalar, bu tür genç okyanus adaları için nispeten yüksek tür çeşitliliğine sahiptir ve dev kaplumbağalar ve kara iguanaları, dünyanın en kuzeydeki penguen türü, uçamayan karabataklar ve tarihsel olarak önemli Darwin ispinozları ve Galapagos alaycı kuşları gibi simgesel taksonlar içerir. Dev papatya ağaçları Scalesia spp. gibi endemik flora ve diğer birçok cins de adalarda yayılmıştır ve yaklaşık 180’i endemik olan yaklaşık 500 damarlı bitki türünü içeren yerel bir floranın parçasıdır. Endemik ve tehdit altındaki türlere örnek olarak 12 yerel kara memeli türü (11 endemik, 10’u tehdit altında veya nesli tükenmiş) ve dünyadaki tek deniz iguanası da dahil olmak üzere 36 sürüngen türü (hepsi endemik ve çoğu tehdit altında veya nesli tükenmiş olarak kabul edilir) verilebilir. Aynı şekilde deniz faunası da alışılmadık derecede yüksek bir çeşitlilik ve endemizme sahiptir ve %18,2 endemizmle 2.909 deniz türü tanımlanmıştır. Yüksek profilli deniz türleri arasında köpekbalıkları, balina köpekbalıkları, vatozlar ve deniz memelileri bulunur. Deniz ve kara biyotaları (örneğin deniz aslanları, deniz ve kara iguanaları ve deniz kuşları) arasındaki etkileşimler de olağanüstüdür. Derin deniz topluluklarının yakın zamandaki keşfi bilime yeni eklemeler üretmeye devam ediyor.

Polonya’nın eski başkenti olan Krakow’un Tarihi Şehir Merkezi, Kraliyet Wawel Kalesi’nin eteğinde yer almaktadır. 13. yüzyıldan kalma tüccar kasabasında Avrupa’nın en büyük pazar meydanı ve muhteşem iç mekanlarıyla sayısız tarihi ev, saray ve kilise bulunmaktadır. Kasabanın büyüleyici tarihine dair daha fazla kanıt, 14. yüzyıldan kalma surların kalıntıları ve kasabanın güney kesimindeki antik sinagogları, Jagellonian Üniversitesi ve Polonya krallarının gömüldüğü Gotik katedraliyle Kazimierz ortaçağ alanı tarafından sağlanmaktadır.

Güney Polonya’da Vistula Nehri üzerinde bulunan Krakow Tarihi Şehir Merkezi, üç kentsel topluluktan oluşur: Orta Çağ’da imtiyazlı Krakow Şehri, Wawel Tepesi kompleksi ve Kazimierz kasabası (Stradom banliyösü dahil). Erken Romanesk’ten Modernist dönemlere kadar tüm mimari stilleri temsil eden özelliklerin uyumlu gelişimi ve birikimiyle karakterize edilen Avrupa kentsel planlamasının en seçkin örneklerinden biridir.

1257’de imtiyaz verilen ve bir zamanlar Polonya’nın başkenti olan şehrin önemi, kentsel düzeni, çok sayıda kilise ve manastırı, etkileyici kamu binaları, ortaçağ şehir surlarının kalıntıları ve birçoğu önde gelen mimarlar ve zanaatkarlar tarafından tasarlanıp inşa edilen sarayları ve şehir evleri ile kanıtlanmaktadır. Bu kentsel kompleksin değeri, orijinal formları ve otantik donanımlarıyla korunan çeşitli dönemlere ait anıtların olağanüstü yoğunluğuyla belirlenir. Krakow Tarihi Merkezi’nin baskın özelliği olan Wawel Tepesi, ortaçağ ve erken modern Avrupa’nın hanedan ve politik bağlantılarına tanıklık eden eski bir kraliyet ikametgahı ve nekropolüdür. Stradom banliyösünü (1335’te imtiyaz verilmiştir) içeren ortaçağ kasabası Kazimierz, Katolik ve Yahudi inançları ve bunların ilgili kültürleri ve gelenekleri tarafından şekillendirilmiştir.

Orta Avrupa’nın en büyük idari ve ticari merkezlerinden biri olan Krakow, sanat ve el sanatlarının geliştiği ve Doğu ile Batı kültürünün iç içe geçtiği bir şehirdi. Krakow’un Avrupa açısından önemli bir kültür merkezi olarak önemi, uluslararası üne sahip en eski üniversitelerden biri olan Jagiellonian Üniversitesi’ne ev sahipliği yapmasıyla daha da güçleniyor. Bu üç yapılaşmış alan birlikte, önemli somut ve somut olmayan mirasın günümüze kadar korunduğu ve yetiştirildiği bütünleşik bir kentsel kompleks oluşturuyor.

Krakow’un Tarihi Merkezi, konumunda ve ortamında, biçimlerinde ve tasarımlarında, malzemelerinde ve özünde ve bir dereceye kadar kullanımlarında ve işlevlerinde kendini gösteren yaygın bir özgünlükle doludur. Mülkün topografyası ve Vistula Nehri ile yerel tepeler ve kaya çıkıntıları arasındaki ilişki, en iyi Wawel Tepesi kompleksi tarafından gösterildiği gibi okunaklılığını korumaktadır. Kentlerin, kentsel düzene düzen getirmeyi gerektiren Magdeburg yasasına dayanan ortaçağ tüzükleri nedeniyle, hem Krakow hem de Kazimierz’in kentsel netliği ve işlevselliği günümüze kadar gelmiştir: yerleşim parsellerinde daha sonra yapılan birkaç değişiklik sokak ağında herhangi bir değişikliğe yol açmamıştır. Şehrin panoraması da bozulmadan kalmış, Wawel Tepesi, Belediye Binası Kulesi ve bireysel kiliseler gibi ayırt edici tarihi simge yapılarıyla birlikte. Şehrin manzaralarındaki çağdaş özellikler önemsizdir ve tarihi merkezden belirli bir mesafede yer almaktadır. Ayrıca, birçok bina ve tesis nesiller boyunca amaçlanan amaçları doğrultusunda kullanılmaya devam etmiştir. Çoğunlukla kompozit mimari yapılar, gelişimin birden fazla aşamasını temsil eder ve çeşitli dönemlerden bileşenler içerir.

Zanzibar’ın Taş Şehri (Stone Town), Doğu Afrika’nın Swahili kıyı ticaret kasabalarının güzel bir örneğidir. Kentsel dokusunu ve şehir manzarasını neredeyse bozulmadan korur ve bin yıldan fazla bir süredir Afrika, Arap bölgesi, Hindistan ve Avrupa kültürlerinin farklı unsurlarını bir araya getirip homojenleştiren kendine özgü kültürünü yansıtan birçok güzel bina içerir.

Unguja adasının batı tarafından Hint Okyanusu’na doğru uzanan bir burunda bulunan Zanzibar Taş Kenti, Swahili ticaret kentinin olağanüstü bir örneğidir. Bu tür bir kent, Doğu Afrika kıyısında gelişmiş, Arap, Hint ve Avrupa etkileri altında daha da genişlemiş, ancak bu bölgeye özgü kentsel bir kültürel birim oluşturmak için yerel unsurlarını korumuştur. Zanzibar’ın Taş Kenti, kentsel dokusunu ve şehir manzarasını neredeyse hiç bozulmadan korumuş olup, bin yıldan fazla bir süredir Afrika, Arap bölgesi, Hindistan ve Avrupa kültürlerinin farklı unsurlarını bir araya getirip homojenleştiren kendine özgü kültürünü yansıtan birçok güzel yapıya ev sahipliği yapmaktadır.

Taş Kent’in binaları, esas olarak mercan rengi paçavra ve mangrov kerestesinden yapılmış, kalın bir kireç harcına yerleştirilmiş ve daha sonra sıvanmış ve kireçle yıkanmış olup, yapı gelenekleri ve şehir planlamasında Swahili, Hint, Arap ve Avrupa etkilerinin karmaşık bir füzyonunu yansıtır. Dar bir koridordan ulaşılan açık bir avlunun etrafına yerleştirilmiş uzun dar odalara sahip iki katlı evler, dışarıdan ayrıntılı bir şekilde oyulmuş çift ‘Zanzibar’ kapılarıyla ve bazıları geniş verandalarla ve zengin bir şekilde dekore edilmiş iç mekanlarla ayırt edilir. Basit zemin kat Swahili evleri ve ticari bir alan olan “duka” etrafında inşa edilmiş “çarşı” sokakları boyunca dar cepheli Hint dükkanlarıyla birlikte.

Önemli yapılar 18. ve 19. yüzyıllardan kalmadır ve daha eski bir Portekiz kilisesinin yerine inşa edilen Eski Kale, Sultan Barghash tarafından inşa edilen büyük bir tören sarayı olan harikalar evi, Eski Revir, St. Joseph Roma Katolik Katedrali; köle ticaretini ortadan kaldırmada David Livingston’ın çalışmalarını anan ve son köle pazarının yerine inşa edilen Christ Church Anglikan Katedrali; köle tüccarı Tippu Tip’in ikametgahı; Malindi Bamnara Camii; İsmaili mezhebi için inşa edilen Jamat Khan; Kraliyet Mezarlığı; Hamamni ve diğer Pers hamamları gibi anıtları içerir. Dar, dolambaçlı sokak düzeni, sahile bakan büyük konaklar ve açık alanlarla birlikte bu binalar, Afrika ve Asya kıyıları arasındaki uzun süredir devam eden ticaret faaliyetini yansıtan olağanüstü bir kentsel yerleşim yeri oluşturur. Özellikle Stone kasabası, köle ticaretinin nihayet sona erdiği yer olmasıyla da dikkat çekmektedir.

Ekvador’un başkenti Quito, 16. yüzyılda bir İnka şehrinin kalıntıları üzerine kurulmuş olup 2.850 m yüksekliktedir. 1917 depremine rağmen şehir, Latin Amerika’nın en iyi korunmuş, en az değişikliğe uğramış tarihi merkezine sahiptir. Zengin iç mekanlarıyla San Francisco ve Santo Domingo manastırları ve La Compañía’daki Kilise ve Cizvit Koleji, İspanyol, İtalyan, Mağribi, Flaman ve yerli sanatın bir füzyonu olan Quito Barok Okulu’nun saf örnekleridir.

And Dağları’nda 2.818 m. yükseklikte izole edilmiş Quito şehri, Pichincha Yanardağı’nın yamaçları boyunca yayılmış olup Panecillo ve Ichimbia tepeleriyle çevrilidir. İspanyollar tarafından 1534 yılında bir İnka şehrinin kalıntıları üzerine kurulan Quito, İspanyol Amerika’nın en geniş ve en iyi korunmuş tarihi merkezlerinden birine sahiptir.

Şehir, yerli ve Avrupa sanat geleneklerini bir araya getiren ve İspanyol Amerika’nın evrensel sanata en büyük katkısını sağlamasıyla tanınan Quito Barok okulunun (Escuela Quitena) dikkate değer bir örneğini sunmaktadır. Bu sanatın zirvesi, aralarında San Francisco, San Domingo, San Augustin, La Compana, La Merced, Guapulco Tapınağı ve San Diego Recoleta’nın da bulunduğu gerçek manevi kalelerle temsil edilmektedir, sadece başlıcalarını saymak gerekirse. Bunlar sadece mimari açıdan sanatsal değerleriyle değil aynı zamanda dekoratif unsurlarıyla (sunak parçaları, resimler, heykeller) da tanınırlar.

Quito şehri, doğa ve insanın bir araya getirilerek eşsiz ve aşkın bir eser yaratıldığı uyumlu bir topluluk oluşturur. Sömürgeciler, sanatsal duyarlılıklarını kendilerini çevreleyen gerçekliğe nasıl uyarlayacaklarını biliyorlardı ve mimarilerini çok karmaşık bir topografik ortamda inşa ettiler. Buna rağmen, mimarlar topluluğa stilistik ve hacimsel bir uyum kazandırmayı başardılar. Kentsel yollar orijinal plana dayanmaktadır ve merkezi ve ikincil meydanların yanı sıra dama tahtası desenli sokakları içerir ve pusulanın ana yönlerine hizalanmıştır. Şehir merkezinde, genellikle toprak tuğlalarla inşa edilmiş ve sıva ile kaplanmış, anıtsal olanı basit ve sade olanla birleştiren manastırlar ve kiliselerin yanı sıra evler (bir veya birkaç avlusu olan 1 veya 2 katlı) vardır.

Kolomb öncesi kültürlerin beşiği ve İspanyol sömürgeciliğinin önemli bir tanığı olan Quito şehri, yüzyıllardır süren kentsel gelişime rağmen, kentsel yapısında birlik ve uyumu şimdilik sürdürüyor. Quito Seyircisinin başkenti unvanına yükseltilerek, köyler ve kasabalar üzerinde siyasi yönlendirme ve himaye kontrolü üstlendi. Bu, sosyo-ekonomik kalkınmayı oluşturma yolunda atılan adımın, benzersiz somut ve somut olmayan mirasıyla ifade edilen gerçek bir ulusal özgünlüğün yaratıcısının en üst düzeyde temsilidir.

Aachen Katedrali, Almanya’nın Aachen kentinde bulunan bir Katolik kilisesi ve Aachen Piskoposluğu’nun katedralidir. Avrupa’nın en eski katedral yapılarından biri olup, 814 yılında oraya gömülen İmparator Charlemagne’nin Aachen Sarayı’nın kraliyet şapeli olarak inşa edilmiştir.

Sekizgen bazilikası ve kubbesiyle bu palatin şapelinin inşası, İmparator Şarlman döneminde yaklaşık 790-800 yıllarında başladı. Başlangıçta Kutsal Roma İmparatorluğu’nun Doğu kesimindeki kiliselerden esinlenerek yapılmıştı ve Orta Çağ’da görkemli bir şekilde genişletilmişti. Batı Almanya’da bulunan Aachen Katedrali’nin çekirdeğini oluşturan, İmparator Şarlman’ın kendi Palatine Şapeli’dir. Şapelin 793 ile 813 yılları arasında inşa edilmesi, Batı’nın birleşmesini ve Şarlman’ın himayesinde manevi ve politik canlanmasını sembolize eder. Başlangıçta Kutsal Roma İmparatorluğu’nun doğu kesimindeki kiliselerden esinlenen sekizgen çekirdek, Orta Çağ’da görkemli bir şekilde genişletilmiştir. 814 yılında Şarlman buraya gömülmüştür.

Şarlman, birinci yüzyıldan beri bir spa hizmeti veren Frank kraliyet arazisi Aachen’ı en sevdiği mesken yaptı. İmparatorluk Sarayı bölgesinin ana binaları Taç Giyme Salonu (aula regia – bugünün Belediye Binası’nda yer alır) ve Saray Şapeli – şimdiki Aachen Katedrali idi. Palatine Şapeli, bir koridor ve üstünde tribünlerle çevrili ve bir kubbeyle örtülü sekizgen bir zemin planına dayanmaktadır. İmparator sunağa bakan galeride oturuyordu; Karolenj taş tahtı, Orta Çağ’dan 1531’e kadar Alman Ulusu’nun Kutsal Roma İmparatorluğu krallarının taç giyme koltuğuydu. Şapelin kendisi, ayırt edici yapısıyla daha sonraki eklemelerden kolayca tanınabilir. Batı tarafındaki bir atriyum ve bir revak imparatorluk dairelerine açılıyordu. Gotik koro ve Orta Çağ boyunca eklenen bir dizi şapel, katedralin karakteristik özelliklerini oluşturan bileşik özellik dizisini oluşturdu.

İç mekan alt katta sekiz geniş sütun üzerine oturtulmuş yuvarlak kemerlerle, üst katta ise sekiz Karolenj bronz kapısı olan bir galeriyle vurgulanmıştır. Yüksek kubbe, tamburun üzerindeki sekiz açık kemerli pencereden ışık toplar; başlangıçta tamamen, mor cübbeli ve Kıyamet Yaşlıları tarafından çevrelenmiş Tahtta İsa’yı tasvir eden büyük bir mozaikle kaplıydı. Günümüzdeki mozaik 1880/1881 yılına dayanmaktadır. Şapelin iç kısmı, Charlemagne’nin muhtemelen Roma ve Ravenna’dan getirilmesini emrettiği antika sütunlarla süslenmiştir. Daha sonraki eklemelere rağmen, Palatine Şapeli homojen bir çekirdek oluşturmaktadır.

Aachen’daki Katedral Hazinesi, Kuzey Avrupa’nın en önemli kilise hazinelerinden biri olarak kabul edilir; envanterdeki en önemli parçalar arasında, altından yapılmış ve değerli taşlarla kakılmış Lothar Haçı (yaklaşık MS 1000), işlemeli incilerle kaplı koyu mavi kadife şasuble, gümüş ve altından yapılmış Şarlman’ın bir emanet büstü ve bir zamanlar Şarlman’ın bedeninin bulunduğu, Proserpine’nin Kaçırılması kabartmasıyla süslenmiş mermer bir lahit yer alır.